Włochy
Starożytny Rzym po licznych podbojach stał się wielkim imperium. Opierał sie w znacznej mierze na niewolnictwie - na przykład wykształceni Grecy pełnili funkcje nauczycieli, lekarzy i artystów, przekazując Rzymianom osiągnięcia swojej kultury w nauce i sztuce.
Państwo, rozszerzone o podbite ludy, było coraz trudniejsze do opanowania. Coraz większych wpływów pragnęli zwycięzcy - wodzowie armii rzymskiej, czemu sprzyjało prawo rzymskie, dające władzę absolutną jednostce w razie wyjątkowego niebezpieczeństwa. Skorzystał z tego Juliusz Cezar - po podbiciu Galii zbrojnie przejął władzę w Rzymie i został ogłoszony przez senat dożywotnim dyktatorem.
Ustrój republikański był jedynie pozorny. Ważne stanowiska były obsadzane przez zaufanych ludzi Cezara. Chociaż władca chciał uzyskać poparcie wśród mieszkańców imperium, nadając ziemię, modernizując miasto i porządkując wiele spraw stolicy świata (dokonał reformy kalendarza, który w nieco tylko zmienionej wersji dotrwał do dzisiaj) został zasztyletowany.
Pierwszym cesarzem Rzymu został Oktawian, krewny Cezara, zwany później Augustem. Zakończył długotrwałe wojny i wprowadził pokój rzymski - Pax Romana.
Następni cesarze dążyli do poszerzenia swoich wpływów, nie byli w stanie zapanować jednak nad wewnętrznymi buntami i intrygami. Rzym w końcu nie zdołał obronić się przed najazdem barbarzyńców, stolica została przeniesiona na Konstantynopola ( 330 r.n.e.). Datę 476 r.n.e. uważa się za upadek starożytnego Rzymu.